Είναι κάποιες μέρες που ξυπνάς όμορφα και ωραία, αλλά μασουλώντας το πρωινό σου κάτι σε τρώει μέσα σου, κάτι σε ωθεί να ζήσεις διαφορετικάεκείνη την μέρα και αλίμονο σε εκείνον που θα βρεθεί στον δρόμο σου… Όλα ξεκίνησαν λοιπόν από εκείνο το γαλήνιο πρωινό του Ιούλη, όπου το Gravity Freaks Van ήταν στο συνεργείο κι εγώ δεν είχα καμιά διάθεση να βρεθώ σε κάποια συνωστισμένη παραλία της Αττικής.
Η επιλογή μεταξύ του συνωστισμού της παραλίας και της ηρεμίας του ελατοδάσους ήταν άνιση και η απόφαση σχετικά εύκολη, ωστόσο άγνωστο παραμένει τι ήταν αυτό που με ώθησε στο να πιέσω τα όρια μου και να στριμώξω το σύμπαν ώστε να με βοηθήσει να ζήσω μια ακραία όσο και απολαυστική περιπέτεια στο Μωβ μονοπάτι στην Πάρνηθα, μαζί με τον φίλο Μιχάλη Αννούση.
Η καλή μέρα δεν φαίνεται πάντα από το πρωί
Ξύπνησα νωρίς και ατένιζα το ήρεμο ξημέρωμα γαλήνιος, ωστόσο πριν κατευθυνθώ στην κουζίνα για να φτιάξω πρωινό άρπαξα από την βιβλιοθήκη τους δύο χάρτες της Πάρνηθας -της Ανάβασης και της Terrain- και κόβοντας μπανάνες πάνω από τα δημητριακά μου άρχισα να φέρνω στο μυαλό μου κάποιες εικόνες από τις επικές καταβάσεις που είχαμε κάνει στο Μωβ Trail με τον Γιάννη, τον Μάρκο και τον Σπυράκο καβάλα στα 26άρια dh bikes μας. Η αλήθεια είναι ότι εδώ και δύο χρόνια προσπαθούσα να βρω μια ευκαιρία γι’ αυτή την εξερεύνηση και ίσως να είχε έρθει η ώρα. Δεν ήμουν σίγουρος όμως καθώς τα απανταχού ποδηλατικά φιλαράκια μου δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται για να «πάμε για ένα πεταλάκι στα ψηλά της Πάρνηθας». Ίσως να γνώριζαν, ότι αυτή η δελεαστική πρόταση μπορεί να κρύβει κινδύνους… Έτσι, ξεκίνησα μόνος και για να πω την αλήθεια δεν ήμουν σίγουρος ποια ακριβώς θα ήταν τα trails που θα rideαρα αν και παρά το καλό πρωινό μου κάτι πετάριζε στο στομάχι μου. Πάντως είχα φορέσει επιγονατίδες, είχα πάρει το ποδηλατικό τσαντάκι μέσης, ακόμη και GoPro.
Όπως και να έχει το πλάνο ήταν να ανέβω μέχρι το parking του Mont Parness με το αυτοκίνητο και από εκεί να ποδηλατίσω για 7,7 ασφάλτινα ανηφορικά χιλιόμετρα μέχρι την κορυφή, να χωθώ στα απολαυστικά trails μέσα στα έλατα και στη συνέχεια: να κατέβω στους Θρακομακεδόνες μέσω του trail της Κορομηλιάς -το είχα καθαρίσει αλλά γνώριζα ότι είχαν πέσει δέντρα- να κατηφορίσω ως το Κατσιμίδι μέσω του Ανάθεμα trail που είναι κλαδεμένο ή… να κατέβω το Μωβ! Και τι εστί Μωβ Trail παρακαλώ?
Το Μωβ trail της Πάρνηθας
Πρόκειται για ένα πεζοπορικό μονοπάτι μήκους έξι ολόκληρων χιλιομέτρων, με υψομετρική κατάβαση πάνω από 550m, που ξεκινά από το οροπέδιο της Μόλας και τερματίζει σε χωματόδρομο στην περιοχή της Μαλακάσας. (δες το στο Strava εδώ). Μάλιστα εκεί που τελειώνει ακολουθείς κατηφορικό χωματόδρομο που σε πηγαίνει ακόμη πιο χαμηλά και πιο μακριά από το σημείο που φιλοδοξείς να επιστρέψεις! Θες λοιπόν πάνω από 20km μέχρι να επιστρέψεις στην εκκίνηση του τελεφερίκ στην περιοχή Μετόχι Πάρνηθας. Από εκεί θα ανέβω με την γόνδολα για να κατεβάσω και το αυτοκίνητο. Α, και μην ξεχάσω να σας πω ότι μεσολαβεί μια ανηφόρα που δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ…
Στον δρόμο για την περιπέτεια
Κατέβασα το ποδήλατο στο parking του Mont Parnes, λάδωσα ευλαβικά την αλυσίδα (αποτελεί φετίχ μου) και ξεκίνησα ορεξάτος για πετάλι στην αγαπημένη μου Πάρνηθα. Πριν μπω στο πέτρινο τραβερσαριστό μονοπάτι που σε οδηγεί στην διασταύρωση για κορυφή θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει το κινητό μου και γύρισα πίσω. Ήταν ένα σημάδι, καθώς αν δεν είχα γυρίσει δεν θα συναντούσα τον Μιχάλη και το πιθανότερο θα ήταν ότι δεν θα ρίσκαρα να κάνω κάτι ακραίο μόνος και χωρίς κινητό (εντάξει γι’ αυτό δεν βάζω και στοίχημα…).
Ξαναξεκίνησα λοιπόν χαρούμενος, χαιρέτισα τον γέροντα στην αρχή του μονοπατιού και βουρ για δράση! Σε κάτι βράχια βρήκε το πετάλι μου και μπουρδουκλώθηκα (ούπς και άλλο σημάδι) και χωρίς να ασχοληθώ περαιτέρω άρχισα να ανηφορίζω την άσφαλτο για κορυφή. Δεν μπήκα καν στο συνδετικό μονοπάτι μετά το Μπάφι -προκειμένου να κρατήσω δυνάμεις- και με σταθερό ρυθμό, χωρίς στάσεις και έχοντας πιει ένα παγούρι με φρέσκο νερό από την πηγή της Αγίας Τριάδας, έφτασα στην κλειδωμένη πόρτα πριν από την κορυφή Όρνιο. Συνήθως κάνω μια γρήγορη κατάβαση για ζέσταμα στο Top Trail, αλλά αυτή τη φορά όχι. Μπήκα κατ’ ευθείαν στο φοβερό Άνω Τρούφα Trail, αλλά πραγματικά με μεγάλη προσοχή. Δεν έκανα το μεγάλο διπλό -καθώς ήμουν μόνος- και δεν αμόλησα στα τμήματα με τις κλίσεις… Αντίστοιχα και στο Τρούφα trail οδήγησα σωστά και συνετά και με το που βγήκα στην άσφαλτο άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου το σενάριο για το Μωβ Trail -που είχα καμιά 10αριά χρόνια να rideάρω. Από την άλλη σκεφτόμουν πως ίσως ήταν λίγο υπερβολικό να το τολμήσω μόνος…
Η συνάντηση
Ανηφορίζοντας την άσφαλτο έρχεται και η συνομωσία του σύμπαντος για περιπέτεια. Αρχικά συνάντησα τον Πέτρο και τον Μάκη με τα ηλεκτρικά τους. Περιπετειώδεις τύποι και με δυνατά skills, ότι πρέπει για παρτενέρ στην περιπέτεια. Δυστυχώς όμως είχαν ανέβει από νωρίς και τους απέμενε λιγότερο από 25% μπαταρία οπότε δεν… Καθώς μιλούσαμε όμως εμφανίστηκε ο Μιχάλης. Ορεξάτος και χαρούμενος είχε ήδη κάνει καμιά 15αριά χιλιόμετρα και συμφώνησε με την μία να μπούμε παρέα στον Κακό τον Λύκο Trail. Ρολάραμε παιχνιδιάρικα και φτάσαμε στην κρυοπηγή του Αγ. Πέτρου. Με το κελάρυσμα του τρεχούμενου νερού στα αυτιά μας να μας χαλαρώνει, του πέταξα την ιδέα… «Μια και είμαστε εδώ ρε συ Μιχάλη δεν μπαίνουμε στο Μωβ Trail να κάνουμε και κάτι διαφορετικό?». Ήταν ήδη κουρασμένος και είχε αμφιβολίες, αλλά μάλλον ακούστηκε πολύ δελεαστική η πρόταση μου για ένα διαφορετικό Κυριακάτικο απόγευμα! Γεμίσαμε παγούρια, οπλιστικάμε με κέφι και φύγαμε. Εκεί στην πηγή βέβαια συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πάρει μαζί μου τίποτα φαγώσιμο, ούτε είχα κάποιο gelάκι, αλλά η απόφαση είχε παρθεί…
Το μονοπάτι
Κατηφορίσαμε στο οροπέδιο της Μόλας και με περίσσια ανυπομονησία ψάχναμε την είσοδο του trail. Συντονίστηκα, και μέσω ενός flashback 10ετίας μπήκα στο στενό μονοπάτι. Αρχικά λίγο ανηφορικό και στη συνέχεια άρχισε γλυκά να κατηφορίζει ανάμεσα στα έλατα. Ξαφνικά βρισκόμαστε σε ένα μικρό άνοιγμα με μαγευτική θέα στον Ευβοϊκό κόλπο και την Εύβοια. Υπέροχα. Εκείνη τη στιγμή απλά συνειδητοποιήσαμε πόσο τυχεροί ήμασταν που πήραμε την απόφαση να το τολμήσουμε. Βλέπετε δεν ήταν μόνο η θέα που μας εξίταρε, αλλά και το γεγονός ότι την βλέπαμε από ένα σημείο φουλ απομονωμένο, στην καρδιά της Πάρνηθας.
Με ανεβασμένη ψυχολογία συνεχίσαμε να κατηφορίζουμε, το μονοπάτι γίνονταν όλο και πιο πετρωτό και πιο άγριο! Ήταν μια κατάσταση που αν πήγαινες σίγα βούλωνες και αν πήγαινες γρήγορα ρίσκαρες… Έπρεπε λοιπόν να διατηρούμε μια σταθερή ροή πάνω σε πέτρες και ανάμεσα σε βράχια και να διαβάζουμε ακαριαία το τερέν και την γραμμή του μονοπατιού ώστε να μην χάνουμε την πολύτιμη φόρα μας. Παράλληλα τα χέρια άρχισαν να πρήζονται, η ένταση να ανεβαίνει και η κόπωση να μας χτυπά καμπανάκι -ενώ ήμασταν ακόμη στην αρχή… Κάναμε μια δύο στάσεις -βγάλαμε μερικές κοτρόνες- και μετά από ένα περίπου χιλιόμετρο ξανατρυπώσαμε στο δάσος και στα ωραία. Και χραπ και χρουπ και μπαμ και μπουμ είχαμε μπει σε πιο ευχάριστο τερέν και γουστάραμεεεε! Και πάνω που έχουμε ξεμπερδέψει με τα δύσκολα και απολαμβάνουμε οδήγηση και φύση στο μάξιμουμ έρχεται το αναπάντεχο. Βλέπω κάτι πεσμένες κλάρες, τραβάω τιμόνι, ο εμπρός τροχός περνά από πάνω, αλλά στο καπάκι ο πίσω τροχός κλειδώνει και ακούω έναν έντονο ήχο που δεν προέρχονταν μόνο από κλαριά που έσπαγαν… Την επόμενη στιγμή το πίσω μου λάστιχο έχει γίνει πίτα! Τι είχε γίνει: ένα κλαδί γύρισε προς τα μέσα όπως το πάτησα και κλείδωσε ανάμεσα στις ακτίνες, με αποτέλεσμα να μου σπάσει πέντε ακτίνες και ο πολύτιμος αέρας με τα υγρά tubeless να βγαίνει από τα σπασμένα καψούλια ανενόχλητα… Πωωω και λίγες μέρες πριν είχα βγάλει την σαμπρέλα από το τσαντάκι μου γιατί ήταν βαριά. Ομολογώ πως χλώμιασα καθώς βρισκόμασταν πραγματικά στο πουθενά και θα έπρεπε να περπατήσω ώρες μέχρι να βρεθώ κάπου που… Αλλά υπάρχει θεός! Είχε σαμπρέλα ο Μιχάλης -έστω και 27,5- οπότε θα σωθούμε. Για κάποιο λόγο βέβαια -άγνωστο γιατί- έκανα τον περισσότερο χρόνο που έχω κάνει ποτέ για να βγάλω ένα λάστιχο και όταν τελικά τα κατάφερα, κάθισα λίγο να ηρεμήσω και άρχισα να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν ήμουν μόνος… Σπρώξιμο, σκοτάδια, ταλαιπωρία, φόβος, ξενέρα, τσαντήλα. Ευτυχώς τα γλίτωσα. Να λοιπόν που πήραμε και το μάθημα μας.
Η σαμπρέλα μπήκε, το λάστιχο φούσκωσε και αρχίσαμε να ρολάρουμε και πάλι στο όμορφο μονοπάτι. Τώρα βέβαια έπρεπε να είμαι ακόμη πιο προσεκτικός καθώς ένα γερό κοπάνημα σε κάποια πέτρα, θα μπορούσε να ήταν καταστροφικό με πέντε λιγότερες ακτίνες στην ρόδα μου. Το trail ωστόσο είναι τόσο όμορφο που τα έχω ξεχάσει όλα, οδηγώ και απολαμβάνω, με το στομάχι μου όμως να γουργουρίζει. Και τσουπ φτάνουμε στo μαγικό Παλιομήλεσι με τα πλατάνια και την πηγή όπου υπάρχει μια μικρή διασταύρωση για Ξούλιζα και Σαλονίκι, εκεί συναντάμε και μια παρέα πεζοπόρων. Έχουν κάτσει να ξαποστάσουν και να κολατσίσουν και σκέφτομαι σώθηκα: «Κεράστε και κανένα κεφτεδάκι ρε παιδιά!» αμ δε, «μόλις τα φάγαμε όλα» μου αποκρίθηκαν και μου έδειχναν ένα-ένα τα άδεια ταπεράκια! Ας είναι θα συνεχίσουμε νηστικοί και όπως κάνω να τραβήξω και μια φωτό τον Μιχάλη συνειδητοποιώ ότι η μπαταρία του κινητού μου είναι κάτω από 10%. Να τα μας…
Η συνέχεια είναι ηδονική καθώς μετά από ένα τμήμα με μεγάλη κλίση μπαίνεις σε ένα φοβερό κομμάτι με καλό χώμα, τρελό φλόου, συνεχείς εναλλαγές και μαγική φύση! Κινείσαι και παίζεις με χοπ και ντριφτ σε ένα φοβερό δάσος με δρυς, πλατάνια, πεύκα και αφράτο χωματάκι. Είναι τόσο ωραίο που είναι αδύνατον να μην ουρλιάξεις από χαρά, είναι αδιανόητο να μην πάρεις φόρα και είναι σίγουρο ότι περνάς καλά! Ένα μπιπ-μπιπ όμως έρχεται να χαλάσει την οδηγική μου νιρβάνα και να μου επισημάνει ότι η μπαταρία στην GoPro τέλος! Ε, όχι τώρα ρε γαμώτ… Λίγο αργότερα και έχοντας διανύσει 6km μονοπατιού που είχε τα πάντα, έχοντας φουλάρει οδήγηση και δάσος βγαίνουμε στον χωματόδρομο ανάμεσα σε ψηλά πλατάνια. Γεμάτοι, ικανοποιημένοι και χαρούμενοι, αλλά και πεινασμένοι, κουρασμένοι και ταλαίπωροι. Ο δρόμος αρχίζει και κατηφορίζει προς Μαλακάσα, ο ήλιος έχει χαμηλώσει και οι αμφιβολίες για το αν πηγαίνουμε σωστά με κατατρώνε. Βγάζω το κινητό μου να δω που βρισκόμαστε στον χάρτη, τέλος και η μπαταρία. Ευτυχώς ο Μιχάλης έχει και μπαταρία και data και επιβεβαιώνει μεν ότι πάμε σωστά, χλωμιάζει δε όταν συνειδητοποιεί που βρισκόμαστε!
Δες onboard video από το Μωβ μονοπάτι στην Πάρνηθα
Η επιστροφή
Κατηφορίζουμε τον χωματόδρομο για ένα περίπου χιλιόμετρο και φτάνουμε στο εκκλησάκι της Παναγίας. Ιδανική στάση -έχει και βρύση με νερό- με υπέροχη θέα στην Μαλακάσα και την Εύβοια σε φουλ γαλήνιο περιβάλλον. Να είχαμε και τίποτα να φάμε… Από εκεί έχεις δύο επιλογές: να κατηφορίσεις για 1,5km και να βρεθείς στην Σφενδάλη (ναι, στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας) και στην συνέχεια να ανηφορίσεις από την ασφάλτινη ανάβαση του Αγ. Μερκουρίου για 6km ή να στρίψεις δεξιά πριν από το εκκλησάκι και να ανηφορίσεις έναν κολασμένο χωματόδρομο για 2km που σε κάποια τμήματα του οι κλίσεις ξεπερνούν το 20%. Φυσικά ακολουθήσαμε την δεύτερη επιλογή. Δύο χιλιομετράκια μωρέ, θα σπρώξουμε και λίγο… Έτσι, είναι, ωστόσο όταν είσαι νηστικός και κουρασμένος αυτά τα 2km είναι βασανιστικά και ατελείωτα…
Μετά από μια στάση στο εκκλησάκι του Αγ. Μερκουρίου, ανηφορίσαμε για λίγο ακόμη και επιτέλους βγήκαμε στην άσφαλτο! Εκεί, στο παλιό εγκαταλειμμένο ταβερνάκι στον Άγιο Μερκούρη απ’ όπου έπονταν εύκολο πεταλάρισμα μέχρι τις ταβέρνες στο Κατσιμίδι. Οι ταβέρνες ήταν κλειστές και υπήρχε μόνο ένας υπάλληλος γενικών καθηκόντων που του ζητάμε να μας κεράσει κοκακόλες και νερό (καθώς δεν είχαμε ούτε χρήματα μαζί μας!). Κάπως συνερχόμαστε και με τα πόδια βαριά πεταλάρουμε ουσιαστικά την τελευταία ανηφόρα… Αργά, βασανιστικά, αλλά και με μια αίσθηση λύτρωσης. Επιτέλους βγαίνουμε στο διάσελο πριν τα Μπαχούνια και πιάνουμε να κατηφορίζουμε τον ασφαλτόδρομο. Απόλαυση! Ήδη αισθανόμαστε νικητές -αν και ο Μιχάλης είναι ακόμη αγχωμένος- και απολαμβάνουμε τα υπέροχα απογευματινά χρώματα. Λίγο αργότερα στρίβουμε δεξιά στον χωματόδρομο για κιθάρα και μετά από 5km σπρώχνουμε την ανηφόρα στο Μοναστήρι και φτάνουμε στους Θρακομακεδόνες! Λύτρωση… Από εκεί αρχίζουν τα εύκολα: ανεβαίνουμε με το τελεφερίκ στο Mont Parnes και παίρνουμε το αυτοκίνητο μου από το parking και του Μιχάλη από το Μπάφι. Κατηφορίζοντας την άσφαλτο μέσα στην ασφάλεια του αυτοκινήτου, απολαμβάνουμε το ηλιοβασίλεμα και ήδη σκεφτόμαστε πόσα σουβλάκια θα φάμε…
Συμπέρασμα
Εγώ ολοκλήρωσα την βόλτα έχοντας γράψει 36,92km με 1.011m υψομετρικής ανάβασης και πολύ περισσότερα υψομετρικής κατάβασης. Ο Μιχάλης μάλιστα έγραψε 10km παραπάνω από μένα! Ωστόσο η υπερκόπωση ήρθε από το γεγονός ότι η οδήγηση στα μονοπάτια ήταν πολύ κουραστική -και σε σημεία εξαντλητική- αλλά και από την έλλειψη φαγητού και υγρών. Έτσι λοιπόν δύο είναι τα βασικά συμπεράσματα: αξίζει να βγαίνεις έξω από το comfort zone σου και τα γνωστά μονοπάτια για να ζήσεις την περιπέτεια, πρέπει όμως να το κάνεις καλά οργανωμένος, με σωστά εξοπλισμένο τσαντάκι και φυσικά με παρέα. Χμμμ, για να πω την αλήθεια βέβαια κάπου μου άρεσε αυτή η υπέρβαση των ορίων μου, την ένιωσα σαν μια δοκιμασία που με έκανε πιο δυνατό και σίγουρα κέρδισα έναν φίλο με τον οποίο θα θυμόμαστε για πάντα αυτή την περιπέτεια… Πάντα τέτοια!
Το comeback!
Και όμως δύο μήνες αργότερα επέστρεψα για να το ξανακάνω! Καλύτερα οργανωμένος αυτή τη φορά, με φαγητό και σαμπρέλα στο τσαντάκι μου, φορτισμένο κινητό, την παρέα του Πέτρου και του Μάκη, αλλά και καβάλα στα e-bikes μας (εγώ με SL). Ωστόσο η μεγάλη διαφορά αφορούσε στο γεγονός ότι γνώριζα που πηγαίναμε και τι θα αντιμετωπίσουμε. Οδηγήσαμε προσεκτικά και τεχνικά στο πρώτο δύσκολο και πετρώδες τμήμα του μονοπατιού και σταματήσαμε να απολαύσουμε την φοβερή θέα και να ξεκουράσουμε τα χέρια μας. Γνωρίζοντας ακριβώς που έχει κάποιο ζόρικο πέρασμα προειδοποιούσα τους άλλους δύο riders και ήταν όλα πιο απλά και πιο εύκολα. Φτάσαμε στο Παλιομήλεσι και ξαποστάσαμε για λίγο στα πλατάνια του. «Καλοί μου φίλοι ετοιμαστείτε! Μας περιμένει ένα από τα πιο απολαυστικά μονοπάτια της Άττικης. Και όν τως πήραμε φόρα και ορμήξαμε παραληρώντας από την οδηγική απόλαυση που μας κέρασε αυτό το μαγευτικό trail που το πετύχαμε και με φουλ τερέν. Ηδονή. Ωστόσο η μεγάλη διαφορά ήταν στην μαρτυρική ανάβαση που την βγάλαμε σχετικά εύκολα και γρήγορα με turbo mode στις οθόνες μας. Έτσι είχαμε κουράγιο να μπούμε και στο Go Slowly Trail και στο Σπερχειάδα Trail αντί να κάνουμε την απλή ευθεία από του σπίτι του γιατρού μέχρι τις ταβέρνες. Στην τελευταία ανηφόρα ωστόσο η κούραση μας χτύπησε καμπανάκι και μέχρι να φτάσουμε Θρακομακεδόνες και να ολοκληρώσουμε την περιπέτεια μας είχαμε αδειάσει από ενέργεια, αλλά είχαμε φουλάρει από οδηγική απόλαυση. Ζήτω η περιπέτεια λοιπόν!
