Μετά την Μαραθώνια ειδική (stage 9 & 10) ο Βασίλης Μπούδρος όχι μόνο συνέχισε δυναμικά αλλά κατάφερε στο σημερινό Stage 11 να ανέβει στην 46η θέση που αποτελεί και την καλύτερη επίδοση που είχε ποτέ. Έτσι στη συνολική κατάταξη, ανέβηκε δύο ακόμα θέσεις, βρίσκεται τώρα στην 54η και πλησιάζει προς τον καλύτερο του τερματισμό!
Παράλληλα επέστρεψε στις ζωντανές μεταδόσεις (Dakar αλά ελληνικά) και μας έδωσε πλήρη εικόνα για όσα έζησε τις τρεις τελευταίες ημέρες.
” Ήταν πολλά κομμάτια που χτύπαγε το buzzer του Αρίωνα στα 156km/h”
1η μέρα Marathon (Stage 9)
“Η πρώτη μέρα της Marathon είχε πολύ ενδιαφέρον. Ήταν ουσιαστικά μια μέρα για την οποία είχα πει ότι απλά θα πάρω τον Αρίωνα (τη μοτοσυκλέτα του) και θα τον πάω στο bivouac. Τίποτα άλλο. Στο μυαλό είχα να το κάνω διεκπαιρωτικά.” λέει ο Βασίλης και συνεχίζει:
“Ξεκινάμε. Είχε αρκετούς αμμόλοφους, στην αρχή με πιάνει ο φίλος μου ο Tiziano (Interno) και αρχίζει να μου κάνει νόημα “έλα πάμε, κούνα τα αλογάκι” και αρχίζει και χτυπάει τη σέλα του και καλά. Ω ρε λέω τώρα να δεις τι έγινε. Και πήγαν οι αμμόλοφοι τέρμα. Όταν σας λέω τέρμα, τέρμα. Πηδάγαμε τον έναν, έφευγε ο άλλος, τούμπα εγώ σηκωνόμουνα, έπειτα ο άλλος τούμπα, μετά σηκωνόταν. Χαμός σας λέω πήγαμε τους αμμόλοφους (τέρμα)! Έχω οδηγήσει γρήγορα αλλά αυτό ήταν… next level.
Και μετά είχες φλαταδούρες. Ε, τι; Οδηγήσαμε γρήγορα τους αμμόλοφους και τις φλαταδούρες θα τις αφήνουμε να κλαίνε; Δώσε και εκεί τέρμα γκάζι και ό,τι γινότανε. Καινούργιες τελικές ο Αρίωνας… Κομπλέ. Τελείωσε η μέρα, δεν είχε και πάρα πολύ.
“Οδηγήσαμε γρήγορα τους αμμόλοφους και τις φλαταδούρες θα τις αφήνουμε να κλαίνε;”
Φτάνω στον τερματισμό, λέω εντάξει, ήτανε πάρα πολύ ανοιχτά (η διαδρομή), οκ πήγαμε σβέλτα. Μου στέλνουν τα παιδιά πως έχω κάνει καινούργιο καλύτερο χρόνο, καλύτερη προσωπική επίδοση που είχαμε κάνει στο Dakar μέχρι τώρα. Λέω μπράβο…
Εν τω μεταξύ φτάνουμε σε ένα bivouac ή ό,τι ήταν αυτό. Σε πετάνε εκεί στη μέση, στους αμμόλοφους. Ήτανε λες και ήσουνα… τι να το πω ευγενικά… έβλεπες εκατό γυμνούς άντρες. Ήτανε δηλαδή ή από ένα μποξεράκι θα φοράγε ο καθένας ή…. Όπου (κοίταζες) έβλεπες γυμνούς άντρες και ρούχα, γιατί πραγματικά δεν είχε τίποτα άλλο. …. Πολύ πλάκα. Κοιμηθήκαμε μια χαρά, νωρίς σχετικά, φορτώσαμε μπαταρίες.
2η μέρα Marathon (Stage 10)
“Η δεύτερη της Marathon, είχε όλα τα… πως να το πω… είχε όλα τα ιδανικά να είναι μια πάρα πάρα πολύ ωραία μέρα. Και έτσι ξεκίνησε βασικά. Γιατί ξεκινήσαμε στους αμμόλοφους με αμμόλοφους, οπότε πήγε πολύ ωραία. Ξεκινήσαμε φουλ δυναμικά.
Και μετά είχε το λεγόμενο, “face face”, όχι ακριβώς. Είναι μικροί αμμόλοφοι, μαλακοί, σπασμένοι, πολύ κομμένοι, δεν μπορείς να πάρεις ρυθμό. Είναι μια αηδία οδηγικά, το οποίο το πήγαμε πάρα πολύ καλά και αυτό.
Μετά ξεκίνησαν οι πολύ γκαζεροί αμμόλοφοι και εκεί κάπου, σε κάποια στιγμή, φτάνω σε ένα checkpoint. Μου λέει (ο κριτής) έχεις χάσει ένα checkpoint. Εν τω μεταξύ για να μην μπλέκω με τις γραμμές και να έχω την φόρα που θέλω, κάνω αρκετό freeriding. Δηλαδή φεύγω λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο αριστερά και βρίσκω τις γραμμές. Σε κάποιο από το freeriding έχασα και ένα waypoint. Το συνειδητοποίησα, πεισμωμένος γυρνάω και αρχίζω να πηγαίνω ανάποδα στην κατεύθυνση.
Βρίσκω ένα, φτιάχνω τα χιλιόμετρα, κοιτάω μετά λέω “τι κάνεις;” είναι 4,2 χιλιόμετρα πίσω και άλλα 4,2 (επιστροφή), μιλάς τώρα για 10 χιλιόμετρα σε αμμόλοφους. Αυτό το πράγμα είναι… μιλάμε για ώρα σοβαρή. Μέχρι να τα κάνω όλα αυτά και να γυρίσω πίσω, με είχαν περάσει καμιά δεκαριά (αναβάτες). Και όλη αυτή η σύγχυση δεν πήγε πολύ καλά.
Γιατί μετά σκεφτόμουν πάλι, είχασα το checkpoint, με πέρασαν μετά, πάλευα μέσα στη σκόνη να ξαναπεράσω. Και η δεύτερη μέρα καλά πήγε. Πίσω γυρίσαμε χωρίς βλάβες, χωρίς πρόβλημα. Αλλά σε όλο το δεύτερο μισό της μέρας εγώ σκεφτόμουν “χαζέ έχασες το checkpoint πάλι… Τι κάνεις;” Δεν μ’ άρεσε καθόλου αυτή η σκέψη.”
Stage 11
“Σήμερα (Πέμπτη) το πρωί σηκώθηκα με ένα τρόπο και με μία σκέψη ότι κοίτα να δεις, δεν με διαφέρει τίποτα άλλο, θέλω απλά πίσω τη θέση μου. Γιατί έχω φάει, ξέρω εγώ πόσο έχω μαζέψει, σχεδόν 50 λεπτά ποινές, οι οποίες είναι όλες χαζές αλλά οκ, είναι κομμάτι του παιχνιδιού. Οδηγικά ξέρω που είμαι.
Οπότε σήμερα ξεκίνησα τη μέρα. Ξέραμε ότι θα είναι μία γρήγορη μέρα, δεν ξέραμε ότι θα είναι τόσο γρήγορη, αλλά τέλος πάντων.
Ήταν μία ημέρα που (μου) ταίριαζε πάρα πολύ. Είχε γκαζερά κομμάτια ανοιχτά, μετά είχε πάρα πολλή πέτρα, όμως πέτρα παντού. Οπότε ήταν κάτι που ένιωθα πολύ ωραία και cheers. Έδωσα και το ευχαριστήθηκα ρε παιδί μου. Δηλαδή και τα πλασσαρίσματα και το κυνήγι και τα λοιπά.
Σκοπός μου ήτανε στο μυαλό μου μάλλον τα 2.5 λεπτά, αλλά επειδή είναι δύσκολο να το εξηγήσω, απλά μετά τόσες μέρες, είναι μέρες που νιώθεις ότι έχεις την ταχύτητα και μέρες που δεν έχεις την ταχύτητα ρε παιδί μου. Σήμερα ήταν μια μέρα που την ένιωθα από το πρωί. Την έχεις την ταχύτητα, τελείωσε, πάμε να δούμε τι έχεις να αντιμετωπίσεις.
Δηλαδή τι να σας πω. Ήταν πάρα πολλά κομμάτια που χτύπαγε το buzzer του Αρίωνα στα 156km/h. Είναι για τέτοια μέρα δηλαδή. Έπρεπε να πηγαίνεις με 150 φεύγα και να κοιτάς για να μην φας ποινή για παραπάνω ταχύτητα από ό,τι επιτρέπεται. Γιατί αν έχεις το όριο που επιτρέπετε είναι 160, οπότε καταλαβαίνετε τι κομμάτια μιλάμε.
Όσον αφορά στη μοτοσυκλέτα, ξέρετε ότι στο Marathon stage δεν μπορούμε να κάνουμε πράγματα. Οπότε ουσιαστικά το μόνο πράγμα που με ενοχλούσε και είχα συνέχεια στο μυαλό μου ήταν μια αρκετά σημαντική διαρροή που είχαμε από την τρόπα νερού. Την παρακολουθούσα. Χθες κάναμε αρκετές εργασίες στη μοτοσυκλέτα. Λάστιχα, λάδια, φίλτρο, επισκευή τη διαρροή, τσεκαρίσματα ρολεμάν, τα πάντα όλα. Ένα καλό ξεμάτιασμα εννοείται.
Γιατί άμα δείτε εδώ ότι τα μηχανάκια τα κάνουν φύλο και φτερό και εγώ τους κοιτάω σαν να είναι εξωγήινοι, λέω τι κάνει τώρα ο τύπος να με τρελαίνει βραδιάτικα. Οπότε από θέμα συντήρησης είμαστε σε καλή κατάσταση.
Λίγο με τα λάστιχα μείναμε, γιατί σήμερα δεν περίμενα να κάψω ένα ολοκαίνουργιο λάστιχο, αλλά χρησιμοποιώ ένα λάστιχο που έχει μία μέρα πάνω. Γιατί το πρόβλημα χθες ήταν τα μους, να κρατήσουμε τα μους να αντέξουν. Σήμερα είναι το λάστιχο για αύριο. Θα δούμε τι θα γίνει. Θα πρέπει να κόψουμε ρυθμό γιατί δεν θα έχω λάστιχο.”
Σχετικά με το Stage 12
“Αύριο το πρωί πάλι θα ξυπνήσουμε 4.30-5.00 η ώρα. Πάλι έχει μία βασανιστική απλή το πρωί. Είναι ατελείωτες απλά. Δηλαδή αυτό σχετικά μικρή ειδική, 320 χιλιόμετρα. Έχουμε καταλήξει να λέμε 320 χιλιόμετρα μικρή ειδική.… Και βλέποντας και κάνοντας. Δεν έχουμε κάτι άλλο και σημαντικό. Aύριο είναι μία σημαντική ημέρα. Αν κυλήσει και αυτή, μετά έχει μείνει ο επίλογος και κλείνει αυτό. Η λογική είναι να πάμε όσο πιο φυλαγμένα γίνεται. Τώρα τι να σας πω, δεν μπορώ να υποσχεθώ και πολλά πράγματα. Θα κοιμηθούμε τουλάχιστον κανένα 7ωράκι. Είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικό.”
