Η ανακάλυψη της σαμπρέλας
Ως εφευρέτης των πνευματικών ελαστικών (αυτών δηλαδή που διαθέτουν αέρα στο εσωτερικό τους) πολύ συχνά αναφέρεται ο Σκοτσέζος John Boyd Dunlop με την σχετική πατέντα ευρεσιτεχνίας να έχει κατοχυρωθεί το 1988 σε αρκετές χώρες. Ωστόσο, στα αρχεία του Ευρωπαϊκού Γραφεία Πατεντών υπάρχει μια κατοχύρωση τέτοιας ιδέας 41 χρόνια πριν τον Dunlop. Μία μέρα σαν τη σημερινή, στις 8 Μαΐου του 1847 ο Robert William Thomson είχε πατεντάρει τη χρήση ενδιάμεσων -στον τροχό και το ελαστικό- υλικών που θα διέθεταν παγιδευμένο αέρα και θα έκαναν πιο εύκολη την κύλιση των τροχών στις άμαξες αλλά και λιγότερο θορυβώδη. Στην περιγραφή της πατέντας, ο Thomson πρότεινε τη χρήση δέρματος που θα “φύλαγε” τον αέρα αλλά και εναλλακτικές εφαρμογές όπως η χρήση τριχών αλόγου, σφουγγαριού, ελατηρίων και διάφορα άλλα υλικά. Όπως έδειξε η ιστορία, η ιδέα αυτή ήρθε αρκετά “πριν την ώρα της”, είχε περιορισμένη αποδοχή και στην ουσία ξεχάστηκε μέχρι να την επαναφέρει ο Dunlop το 1988. Ο Dunlop κατοχύρωσε την ιδέα του σε γραφεία ευρεσιτεχνιών σε αρκετές χώρες όμως αυτά της Γαλλίας και των Η.Π.Α. αρνήθηκαν την κατοχύρωση λόγω της προγενέστερης πατέντας του Thomson, την οποία ο Dunlop αγνοούσε. Ανεξάρτητα από τον ποιον θα θεωρήσουμε “πατέρα” της σαμπρέλας, πρόκειται για μία εφεύρεση που έφερε πραγματική επανάσταση στον χώρο των ποδηλάτων (αρχικά) και στη συνέχεια σχεδόν σε όλο τον χώρο τον τροχοφόρων οχημάτων, περιλαμβάνοντας και τα οχήματα off-road. Και που φυσικά χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα όντας σχεδόν αναντικατάστατη σε πολλές χρήσεις.
