Το ραντεβού δόθηκε στο γνωστό σημείο. Τρέιλερ, βαν, γυαλισμένες μοτοσυκλέτες, εξοπλισμοί, αξεσουάρ, όλα στην πένα. Και κάπου μέσα σε αυτόν το συνονθύλευμα της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας, ξεπροβάλει ένα Suzuki DR 650 του 1996.
Μία μοτοσυκλέτα 30 ετών, με την οποία ο ιδιοκτήτης της ήρθε να απολαύσει την ίδια βόλτα με εμάς. Δίπλα στα MY26, το αερόψυκτο DR έδειχνε “αρχαιολογία”, ήταν και εμφανισιακά λίγο ταλαιπωρημένο…
Και όμως κάτι μου έκανε κλικ…
Αμέσως προσέγγισα τον ιδιοκτήτη για να γνωριστούμε και τον παρακάλεσα για μία βόλτα. Δεν μου αρνήθηκε, το έκανα δύο τρία πέρα δώθε και οι πιστονιές του μου ταρακούνησαν τον εγκέφαλο… “Θες να ανταλλάξουμε μηχανάκια για σήμερα;” του πρότεινα και ο άνθρωπος νόμιζε ότι του έκανα πλάκα. “Σοβαρά το λέω, θα πάρεις το δικό μου για όλη μέρα και εγώ θα κάνω τη βόλτα με το DR” τον διαβεβαίωσα. Δεν ξέρω αν δέχθηκε από αμηχανία ή ενθουσιασμό αλλά γρήγορα βρέθηκα στα πρώτα μονοπάτια με το κιτρινο-μωβ Suzuki.
Τα πρώτα χιλιόμετρα κύλησαν σχεδόν αμήχανα. Το τιμόνι και η θέση οδήγησης αισθητά διαφορετικά απ’ όσο έχω συνηθίσει, το βάρος αισθητό από το πρώτο φρενάρισμα, οι αναρτήσεις να δουλεύουν με έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό. Δεν υπήρχε καμία διάθεση για επίθεση. Το DR δεν σου ζητά να πας γρήγορα — σου ζητά να πας σωστά. Να διαβάσεις το έδαφος, να αφήσεις τη μοτοσυκλέτα να κινηθεί από κάτω σου, να μη βιαστείς. Δεν είναι αυτό που έχουμε πλέον συνηθίσει στις σύγχρονες μοτοσυκλέτες. Δεν είναι ούτε «κοφτερό», ούτε “παιχνιδιάρικο”. Είναι όμως σταθερό και 100% προβλέψιμο. Κάνει ακριβώς αυτό που του ζητάς, χωρίς εκπλήξεις. Αν μπεις λάθος, θα στο πει από πριν. Αν το πιέσεις παραπάνω, απλώς θα σου θυμίσει ότι δεν είναι φτιαγμένο για να κυνηγάς χρόνους, αλλά για να απολαμβάνεις διαδρομές.
Στα πιο ανοιχτά κομμάτια, εκεί που ο ρυθμός ανεβαίνει φυσικά, ο κινητήρας αρχίζει να δείχνει τον χαρακτήρα του. Δεν έχει ξεσπάσματα, δεν έχει κορύφωση. Έχει ροπή, από χαμηλά, παντού. Ανοίγεις το γκάζι και το μόνο που συμβαίνει είναι ότι συνεχίζεις να προχωράς. Σαν να μην υπάρχει λόγος να κάνεις κάτι άλλο.
Και κάπου εκεί έρχεται αναπόφευκτα η σύγκριση με το σήμερα. Στις σύγχρονες μοτοσυκλέτες έχουμε μάθει να ζητάμε απαντήσεις άμεσα: περισσότερη δύναμη, λιγότερο βάρος, καλύτερη ανάρτηση, περισσότερη πληροφορία από τις TFT οθόνες, riding modes, traction control, χάρτες, ρυθμίσεις — όλα για να πηγαίνουμε γρηγορότερα, ασφαλέστερα, πιο αποδοτικά. Το DR δεν έχει τίποτα από αυτά. Και όμως, όσο βρισκόμουν στη σέλα του, δεν μου έλειπε σχεδόν τίποτα. Ένα service στο αμορτισέρ θα έκανα μόνο, και αυτό θα ήταν όλο.
Σήμερα η τεχνολογία συχνά λειτουργεί σαν φίλτρο ανάμεσα σε εμάς και τη διαδρομή. Τότε, όλα περνούσαν κατευθείαν από τα χέρια, τα πόδια και το σώμα. Δεν υπήρχε «λάθος ρύθμιση», μόνο λάθος απόφαση. Και αυτή η απλότητα, όσο παρωχημένη κι αν ακούγεται, δημιουργεί μια σχέση που δύσκολα βρίσκεις πλέον.
Ίσως τελικά να μην πηγαίνανε πιο αργά τότε. Ίσως απλώς πηγαίνανε “αλλιώς”.
Ευχαριστούμε τον Manolakakis KonstanDis για την παραχώρηση του αγαπημένου του DR.
