Φάκελος “ελαστικά enduro”: Θέμα τριβής και αντίστασης

Δες πώς λειτουργούν τα χωμάτινα ελαστικά, πώς διαφοροποιούνται από τα ασφάλτινα, ποιοι παράγοντες επηρεάζουν την απόδοσή τους αλλά και πώς εξελίχθηκαν τα ελαστικά enduro τα τελευταία χρόνια.

Η πρόσφυση στις χωμάτινες μοτοσυκλέτες (enduro, motocross, adventure, trial) δεν είναι μια ενιαία έννοια.
Στην πραγματικότητα, ορίζεται από δύο εντελώς διαφορετικούς νόμους της φυσικής: την Αντίσταση και την Τριβή των ελαστικών.
Ένας ξεχωριστός κλάδος της επιστήμης η Εδαφομηχανική (Soil Mechanics) ασχολείται για περισσότερο από 70 χρόνια με την πρόσφυση τροχοφόρων οχημάτων σε χωμάτινες επιφάνειες και σήμερα έχουμε στη διάθεσή μας πληθώρα δεδομένων και πληροφοριών που χρησιμοποιούνται ήδη από όλες τις εταιρείες ελαστικών.

Ας δούμε πώς λειτουργούν η Αντίσταση και η Τριβή, πότε χρειαζόμαστε το καθένα και γιατί το «πιο επιθετικό» λάστιχο μπορεί πολλές φορές να αποδειχθεί λάθος επιλογή.

Μεγάλα & αραιά τακούνια = αντίσταση (μηχανική σύμπλεξη)

Όταν οδηγούμε σε βαθιά λάσπη, άμμο ή πολύ μαλακό χώμα, η επιφάνεια του εδάφους είναι σχεδόν ρευστή και υποχωρεί. Σε αυτές τις συνθήκες, η καθαρή τριβή της γόμας είναι ουσιαστικά άχρηστη. Το ελαστικό λειτουργεί σαν «φτυάρι», ή σαν «γρανάζι» σύμφωνα με τους όρους της εδαφομηχανικής1.

  • Πώς λειτουργεί: Τα τακούνια πρέπει να διαπεράσουν το επιφανειακό, σαθρό στρώμα, να καρφωθούν στο έδαφος και να βρουν σταθερό υπόστρωμα από κάτω. Στη φάση της επιτάχυνσης, προσπαθώντας να σπρώξουν τη μάζα του χώματος προς τα πίσω παράγουν έλξη (δύναμη προς τα μπροστά που παράγεται μέσω “δράσης-αντίδρασης”).
  • Το μυστικό του αυτοκαθαρισμού: Σε αυτά τα ελαστικά, η μεγάλη απόσταση μεταξύ των τακουνιών είναι εξίσου σημαντική με το ύψος τους. Αν η διάταξη είναι πυκνή, η λάσπη παγιδεύεται ανάμεσα στα τακούνια. Το λάστιχο «μπούκωνει» ακαριαία και μετατρέπεται σε ένα γλιστερό slick.
    Τα μεγάλα κενά εκτός από το πιο εύκολο κάρφωμα στο έδαφος (μικρότερη επιφάνεια = μεγαλύτερη πίεση) επιτρέπουν το καθάρισμα από τη λάσπη, κυρίως λόγω φυγοκεντρικής δύναμης καθώς ο τροχός περιστρέφεται (ίσως έχετε προσέξει πως όσο πιο αργά κινούμαστε στη λάσπη, τόσο πιο δύσκολα είναι τα πράγματα, τουλάχιστον από πλευράς πρόσφυσης).

Όχι μόνο επιτάχυνση: Τα τακούνια φυσικά δεν δουλεύουν μόνο στην επιτάχυνση. Η ύπαρξή τους είναι σημαντική τόσο στο στρίψιμο όσο και στο φρενάρισμα.
Αξίζει να αναφερθεί πως στο φρενάρισμα μάλιστα, υπάρχει ένα ακόμα φαινόμενο που αλλάζει εντελώς τη συνθήκη (σε σχέση με την άσφαλτο): η δημιουργία ενός αναχώματος μπροστά από το ελαστικό που το ίδιο δημιουργεί καθώς σέρνεται στο έδαφο.
Όταν φρενάρουμε επιθετικά σε μαλακό έδαφος, το ελαστικό σταματά να κυλάει και λειτουργεί σαν τη λεπίδα μιας μπουλντόζας, σπρώχνοντας και συμπιέζοντας το χώμα μπροστά του.
Μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου, δημιουργείται ένα μικρό, σκληρό ανάχωμα ακριβώς μπροστά από το λάστιχο και ο τροχός βρίσκει ένα φυσικό, “χειροποίητο στοπ” από συμπιεσμένο χώμα, το οποίο αυξάνει κατακόρυφα την πρόσφυση. Αυτός είναι και ένας από τους σημαντικούς λόγους που η τεχνική “φρενάρισμα στο χώμα” διαφοροποιείται από αυτή της ασφάλτου.

Πυκνό & ρηχό πέλμα = Τριβή

Τι γίνεται όμως όταν το τερέν αλλάζει σε σκληρό χώμα (hardpack που λένε και οι Αμερικάνοι), πατημένες χωμάτινες διαδρομές που έχουν σχεδόν “τσιμεντώσει” (όπως τα περισσότερα πιστάκια προπόνησης το καλοκαίρι), ή περνάμε σε βράχια και πέτρες; Εκεί, η θεωρία του «φτυαριού» παύει να ισχύει καθώς τα τακούνια δεν μπορούν να καρφωθούν στο έδαφος.

  • Πώς λειτουργεί: Η πρόσφυση πλέον εξαρτάται αποκλειστικά από την επιφάνεια επαφής (το λεγόμενο contact patch) και τη δύναμη που ασκείται μεταξύ της γόμας και της πέτρας. Όσο περισσότερο λάστιχο ακουμπάει στο έδαφος, τόσο μεγαλύτερη είναι η τριβή και άρα το κράτημα.
  • Η κάμψη των τακουνιών: Αν χρησιμοποιήσουμε ένα λάστιχο λάσπης (ψηλά/αραιά τακούνια) σε σκληρό τερέν, θα έχουμε πολύ μικρή επιφάνεια επαφής (πατάνε μόνο οι κορυφές των τακουνιών) και άρα μειωμένη πρόσφυση.
    Το χειρότερο όμως είναι ότι υπό πίεση —σε δυνατό φρενάρισμα ή γρήγορη στροφή— τα μεγάλα τακούνια λυγίζουν. Αυτό το «δίπλωμα» (knob flex) μεταφράζεται στα χέρια του αναβάτη ως έντονη ασάφεια και ξαφνικό γλίστρημα, ενώ παράλληλα καταπονεί τη βάση του τακουνιού, με αποτέλεσμα αυτό να σχίζεται ή και να σπάει εντελώς.

Το “παράδοξο” των ελαστικών Trial

Η απόλυτη απόδειξη της επιφανειακής τριβής είναι τα ελαστικά Trial. Στο μάτι φαίνονται σχεδόν «πολιτικά»: τα τακούνια τους είναι πολύ ρηχά, τετράγωνα και τόσο πυκνά διατεταγμένα που σχεδόν ακουμπούν μεταξύ τους. Κι όμως, οι μοτοσυκλέτες Trial σκαρφαλώνουν σε κάθετα, βρεγμένα βράχια που μια μοτοσυκλέτα enduro ή motocross πιθανότατα θα σπίναρε χωρίς να κάνει μέτρο μπροστά. Συνδυάζοντας το πυκνό πέλμα με μια απίστευτα μαλακή γόμα (στην καθομιλουμένη “τσίχλα” ή “gummy”) και εξαιρετικά χαμηλές πιέσεις, το ελαστικό παραμορφώνεται εντελώς, αγκαλιάζει το ανάγλυφο της πέτρας και δημιουργεί πολύ υψηλή τριβή.

Άλλες παράμετροι

Η σχεδίαση του πέλματος είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η συμπεριφορά του ελαστικού επηρεάζεται δραματικά από παράγοντες όπως:

  • Πίεση (psi): Η χαμηλή πίεση (π.χ. 4-7 psi) επιτρέπει στο ελαστικό να «κάθεται» και να μεγαλώνει τεχνητά την επιφάνεια επαφής του, αυξάνοντας την τριβή στα σκληρά. Αντίθετα, η υψηλή πίεση (12-15 psi) κρατάει το ελαστικό δύσκαμπτο, ιδανικό για να μένουν όρθια τα τακούνια στη λάσπη και να «σκάβουν».
  • Mousse αντί για σαμπρέλα: Ένα μαλακό ή «πατημένο» mousse προσομοιώνει πολύ χαμηλή πίεση, δίνοντας στο λάστιχο τη δυνατότητα να “τσαλακώνει” και να βρίσκει απίστευτη τριβή στην πέτρα αγκαλιάζοντας την. Αντίστοιχα, ένα καινούργιο, σκληρό mousse βοηθάει το λάστιχο να διατηρεί τη δομή του για μέγιστη σύμπλεξη ( mechanical keying) στο μαλακό χώμα και καλύτερη συμπεριφορά σε γρήγορες διαδρομές. Πλέον στο “παιχνίδι” έχουν μπει και άλλες λυσεις που θα δούμε σε επόμενα άρθρα.
  • Σκελετός: Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές και στον σχεδιασμό του σκελετού ελαστικών. Οι μαλακοί σκελετοί βοηθούν σε πετρώδη και σκληρά τερέν ενώ οι πιο άκαμπτοι σε διαδρομές με πιο γρήγορες ταχύτητες, και μαλακά εδάφη. Παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο και στη σωστή ρύθμιση της ανάρτησης.
  • Θερμοκρασία: Τον χειμώνα, οι σκληρές γόμες «κοκαλώνουν» και γλιστρούν, σχεδόν σαν πλαστικό, στο σκληρό χώμα, οπότε οι μαλακές (gummy) γόμες είναι απαραίτητες. Αντίθετα το καλοκαίρι, μια πολύ μαλακή γόμα σε ζεστό, ξερό έδαφος θα υπερθερμανθεί, θα «λιώσει» και θα καταστραφεί μέσα σε λίγα χιλιόμετρα.
  • Διαστάσεις: Το πλάτος του ελαστικού, το προφίλ του (κυρίως για τα μπροστινά ελαστικά) και το πλάτος του στεφανιού του τροχού δίνουν έναν μεγάλο αριθμό συνδυασμών που επηρεάζουνε χαρακτηριστικά όπως η απορρόφηση κραδασμών και το σχήμα της κορώνας του ελαστικού. Προσθέστε και τις διαφορετικές εσωτερικές διαστάσεις των mousse και περνάμε σε επίπεδο… επιστήμης!

Τα “FIM ελαστικά” και ο διαχωρισμός enduro-motocross

Για πολλά χρόνια δεν υπήρχε “σοβαρός” διαχωρισμός μεταξύ ελαστικών enduro και motocross. Όταν όμως άρχισαν να υπάρχουν διαμαρτυρίες περιβαλλοντικών οργανώσεων για φθορά και διάβρωση των μονοπατιών, κυρίως μετά από αγώνες enduro, η FIM (Διεθνής Ομοσπονδία Μοτοσυκλέτας) θέσπισε ειδικούς κανονισμούς για τα ελαστικά enduro και την προστασία του εδάφους.

Από τη δεκαετία του ‘90 βασική προϋπόθεση για να χαρακτηριστεί ένα ελαστικό ως “FIM”2 ήταν πως το ύψος των τακουνιών θα έπρεπε να είναι ως 13mm (αρκετά χαμηλότερο από αυτό των motocross) ώστε να μη σκάβεται υπερβολικά το έδαφος.

Αρχικά, τα λεγόμενα “οικολογικά ελαστικά” ήταν “αναγκαίο κακό” μόνο για διεθνείς αγώνες και οι περισσότεροι τα αποφεύγαμε καθώς η χρήση τους δεν ήταν υποχρεωτική σε εθνικούς αγώνες, τουλάχιστον όχι στη χώρα μας.

Ωστόσο αυτός ο υποχρεωτικός διαχωρισμός εντέλει λειτούργησε θετικά. Οι εταιρείες έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή στη σχεδίαση των enduro ελαστικών τους και έτσι ξεκίνησαν να τα προσαρμόζουν στις πραγματικές ανάγκες του enduro. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αλλαγή της κορώνας και το “στρογγύλεμα” του προφίλ που έδωσε πολύ καλύτερη και προβλέψιμη συμπεριφορά σε στριψίματα σε φλατ εδάφη (όπως οι χορταριασμένες ειδικές), ανάγκη που δεν υπήρχε στους αγώνες motocross (επειδή σχηματίζονται μπερμ και λούκια).

Στους ελληνικούς αγώνες enduro τα “FIM ελαστικά” άργησαν να καθιερωθούν και τελικά επικράτησαν ως επιλογή στις αρχές της δεκαετίας του ‘10 .
Το 2010 ήταν η τελευταία χρονιά που έτρεξα με motocross ελαστικά σε αγώνες enduro και από το 2011 φορούσα μόνο FIM” μας λέει χαρακτηριστικά ο πολυπρωταθλητής enduro Βασίλης Σιαφαρίκας.

Διαφήμιση της Goodyear το 1975 για τα ελοαστικά Eagle MX που χρησιμοποιήθηκαν και σε αγώνες enduro.

Αντιμετώπιση προβλημάτων (Troubleshooting)

Μερικές περιπτώσεις που μαρτυρούν λάθος επιλογή ελαστικού:

  • Το τιμόνι «πλέει» και νιώθεις ασάφεια στο σκληρό χώμα; Πιθανότατα έχεις επιλέξει πολύ αραιό και ψηλό τακούνι για το συγκεκριμένο τερέν. (σύμπτωμα “Knob Flex”)
  • Ο πίσω τροχός σπινάρει τρελά στη λάσπη και το λάστιχο έχει γίνει μια ενιαία λασπωμένη μάζα; Μπουκωμένο πέλμα. Χρειάζεσαι ελαστικό με μεγαλύτερα κενά ανάμεσα στα τακούνια για καλύτερο αυτοκαθαρισμό. Μερικές φορές η αύξηση της ταχύτητας βοηθάει δραματικά (με το όποιο… ρίσκο φυσικά).
  • Τα τακούνια σκίζονται στη βάση τους μετά από λίγα χιλιόμετρα; Χρησιμοποίησες πολύ μαλακό ελαστικό (Gummy) σε παρατεταμένο σκληρό τερέν με υψηλές ταχύτητες ή με υπερβολικά χαμηλή πίεση (ίσως και σε υψηλές θερμοκρασίες).
  • Ο τροχός γλιστράει στα βρεγμένα βράχια και νιώθεις πως δεν μπορείς να ανέβεις ούτε μισό μέτρο; Πιθανότατα έχει επιλέξει σκληρή γόμα ή έχει ξεραθεί το ίδιο το λάστιχο (συχνό φαινόμενο σε μεταχειρισμένα ελαστικά που έχουν φάει κακουχίες αλλά δεν έχει φθαρεί το πέλμα τους).

Πόσο κρατάει το τερέν;

Ενώ στην άσφαλτο αρκεί ο συντελεστής τριβής για να μας δώσει σαφή εικόνα της πρόσφυσης, στα μαλακά τερέν η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη, και η απάντηση κρύβεται στις παιδικές μας αναμνήσεις στην παραλία.
Με τη στεγνή άμμο δεν μπορείς να χτίσεις κάστρο, παρά μόνο έναν χαμηλό, πλατύ βουναλάκι, επειδή οι κόκκοι της κυλάνε ελεύθερα.
Αν όμως προσθέσεις λίγο νερό, η άμμος αποκτά συνοχή —το νερό λειτουργεί σαν μια προσωρινή «αόρατη κόλλα»— και ξαφνικά μπορείς να χτίσεις κάθετα, σταθερά τείχη.

Αυτή ακριβώς η ικανότητα του εδάφους να «στέκεται όρθιο” και να μην καταρρέει είναι που καθορίζει το πόση πρόσφυση έχεις.
Όταν το τακούνι του ελαστικού καρφώνεται στο χώμα και σπρώχνει προς τα πίσω, η μοτοσυκλέτα θα επιταχύνει μόνο αν το έδαφος έχει τη δομή να αντισταθεί. Αν το τερέν δεν μπορεί να φτιάξει «κάστρο» (όπως η ξερή άμμος ή η υπερβολικά υγρή λάσπη), το λάστιχο σπινάρει σχεδόν ανεξέλεγκτα.

Τι λέει η επιστήμη;

Η κίνηση στη λάσπη και το μαλακό χώμα εξαρτάται από μια διαδικασία που οι μηχανικοί ονομάζουν Soil Engagement (εμπλοκή με το έδαφος)3. Εργαστηριακές μελέτες δείχνουν ότι το τακούνι δεν σπρώχνει απλά τη μοτοσυκλέτα, αλλά “κλειδώνει” το έδαφος. Στόχος των ερευνητών, εκτός των άλλν είναι να βρουν και τη χρυσή τομή μεταξύ πρόσφυσης και αντίστασης κύλισης.

Η εξαίρεση στους κανόνες

Η Εδαφομηχανική έχει ασχοληθεί κυρίως με βαριές και δυσκίνητες εφαρμογές όπως αυτές του στρατού (tanks) και τα σκαπτικά ή γεωργικά μηχανήματα.
Υπάρχει όμως και ένα “μυστικό” για τα ελαστικά σε βαθιά άμμο ή λάσπη που χρησιμοποιούν οι αναβάτες enduro &mx (ακόμα και αν… δεν το γνωρίζουν): όταν το έδαφος γίνεται σχεδόν ρευστό.Την ώρα που η θεωρία λέει πως σε αυτό το έδαφος το όχημα θα ακινητοποιηθεί, μία ελαφριά μοτοσυκλέτα μπορεί να εκμεταλλευτεί, έστω και ελάχιστα, την αρχή λειτουργίας του… πυραύλου!

Τα αραιά τακούνια λειτουργούν σαν πτερύγια που εκτοξεύουν μεγάλες μάζες άμμου ή χώματος προς τα πίσω.
Σύμφωνα με τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα (Δράση-Αντίδραση), η ορμή της άμμου που εκτινάσσεται προς τα πίσω είναι αυτή που σπρώχνει, έστω και λίγο τη μοτοσυκλέτα μπροστά, ακόμη κι αν δεν υπάρχει αρκετά σταθερό έδαφος για να “πατήσει΄”.
Η ωφέλιμη δύναμη που παράγεται δεν είναι τόσο μεγάλη βέβαια ώστε από μόνη της να κινήσει τη μοτοσυκλέτα μας (και εμάς…) αλλά προστίθεται στο λογαριασμό (συνισταμένη) και μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική σε οριακές καταστάσεις.

Τελικά τι λάστιχα θα επιλέξουμε;

Οι παραδοσιακοί “γίγαντες” στη βιομηχανία των ελαστικών έχουν μία εξαιρετικά μεγάλη γκάμα ενώ, τα τελευταία χρόνια, οι αγώνες Hard και Extreme Enduro έχουν γεννήσει νέες, εξειδικευμένες εταιρείες που εστιάζουν αποκλειστικά στην επιστήμη της πρόσφυσης σε καταστάσεις extreme enduro.

Hard Enduro ελαστικά

Σε τερέν που απαιτείται επιφανειακή τριβή (δηλαδή κυρίως πετρώδη γλιστερά εδάφη που συναντάμε σε αφθονία σε συνθήκες extreme enduro) ελαστικά με εξαιρετικά μαλακό πέλμα και μαλακό σκελετό είναι άκρως απαραίτητα. Μερικές τέτοιες ενδεικτικές περιπτώσεις είναι:

Michelin Enduro Xtrem NHS: κορυφαίο, άκρως εξειδικευμένο πίσω ελαστικό της γαλλικής εταιρείας, σχεδιασμένο αποκλειστικά για αγώνες Hard και Extreme Enduro (δεν πληροί προδιαγραφές FIM για κλασικούς αγώνες enduro, ούτε για χρήση σε δημόσιους δρόμους). Αποτελεί επιλογή κορυφαίων αναβατών παγκοσμίου επιπέδου, έχοντας κερδίσει θρυλικούς αγώνες όπως το Red Bull Erzbergrodeo.

X-Grip Jack the Gripper (Soft): Μια εταιρεία που γεννήθηκε μέσα από το Hard Enduro. Τα συγκεκριμένο ελαστικό συνδυάζει “τυπική” διάταξη τακουνιών με “gummy” γόμα που “κολλάει” στα βράχια, προσφέροντας κορυφαία τριβή χωρίς να φθίρονται έυκολα.

Mitas TERRA FORCE-EF Soft: Το ελαστικό που αντικαθιστά το ENDURO Super Light, διαθέτει εξαιρετικά ελαφρύ και μαλακό σκελετό και γόμα που θυμίζει Trial.

RC VE-33s Gekkota
Αγαπημένο στους Αμερικάνους (και όχι μόνο) “gummy” ελαστικό extreme enduro. Σχεδιασμένο για κορυφαία πρόσφυση σε εξαιρετικά δύσκολα τερέν, όπως βρεγμένα βράχια, γλιστερούς κορμούς και τεχνητά εμπόδια Endurocross. Συνδυάζει το επιθετικό προφίλ (τακούνια) ενός κλασικού off-road ελαστικού με τη μαλακή σύνθεση γόμας ενός ελαστικού Trial.

Plews:Το βρετανικό brand γεννήθηκε πριν λίγα χρόνια και έχει ενδιαφέρουσες λύσεις στη γκάμα της, όπως τα υβριδικά πίσω ελαστικά (αριστερά στη φωτό). Αυτά υιοθετούν τη φιλοσοφία “κρατάει παντού” και προτείνονται για αργά τεχνικά περάσματα, πέτρα, ρίζες, λάσπη, ποτάμια, αλλά και πιο ανοιχτές διαδρομές. Έχουν σχεδιασμό που θυμίζει ελαστικά Trial αλλά διαθέτουν πιο ανθεκτικά τακούνια για μεγαλύτερη αντοχή και ελεγχόμενη πλευρική παραμόρφωση του σκελετού. Στη γκάμα της εταιρείας περιλαμβάνεται και το “THE TOUGH ONE” με τακούνια 15mm (δεξιά)..

Pirelli XC Mid Soft / Mid Hard
Η σειρά Scorpion XC απευθύνεται σε enduro/cross-country χρήση, με διαφορετικές εκδόσεις ανάλογα με το τερέν. Το Mid Soft δουλεύει καλύτερα σε πιο μαλακές ή μικτές συνθήκες, ενώ το Mid Hard ταιριάζει σε πιο σκληρό έδαφος και γρήγορη οδήγηση.

Goldentyre GT216AA Fatty / GT333N
Ο συνδυασμός “Fatty” μπροστά και GT333 πίσω έχει γίνει σχεδόν σχολή στο extreme enduro. Το μεγάλο μπροστινό προφίλ βοηθά στην απορρόφηση των χτυπημάτων σε πέτρες, κορμούς και σκαλοπάτια, ενώ το πίσω δίνει πολύ καλή πρόσφυση και αίσθηση σε ενδιάμεσα έως τεχνικά τερέν.

Kenda Ibex K774
Το Ibex είναι καθαρά προσανατολισμένο σε endurocross και extreme enduro καταστάσεις, με πολύ μαλακή γόμα και ανοιχτό μοτίβο. Είναι λάστιχο για αναβάτες που ψάχνουν πρόσφυση σε βράχια, κορμούς, βρεγμένες ρίζες και χαμηλές ταχύτητες, όχι απαραίτητα μέγιστη διάρκεια.

Eurogrip Climber XC-R
Η Eurogrip είναι επίσης ανερχόμενη πρόταση, με το Climber XC-R να στοχεύει σε FIM Enduro χρήση και να βγαίνει σε διαφορετικές γόμες. Δείχνει ενδιαφέρουσα επιλογή για όσους ψάχνουν κάτι πιο νέο στην αγορά, με medium, soft και supersoft κατεύθυνση.

Ξαναανακαλύπτοντας τον τροχό…

Η κατανόηση της σχέσης των ελαστικών με την αντίσταση και την τριβή είναι μόνο η αρχή. Έχοντας ανοίξει το “κουτί της Πανδώρας” σε επόμενα άρθρα θα προσπαθήσουμε να δούμε ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες γύρω από τους τροχούς των μοτοσυκλετών μας. Μείνετε συντονισμένοι!


  1. Μέχρι το 2018 υπήρχε ανάγλυφο το λογότυπο της FIM στα ελαστικά που πληρούσαν τις σχετικές προδιαγραφές ↩︎
  2. Soil Engagement https://www.mdpi.com/2673-4117/6/4/63 ↩︎

Κοινοποίησε αυτό το άρθρο

Σχετικά άρθρα