Στην τελευταία ανταπόκριση, ο Έλληνας αναβάτης περιγράφει τη διαδρομή από την Chengdu στην Chongqing, τη συνέχεια προς την Zhangjiajie και την τελική ευθεία έως τις ακτές του Ειρηνικού, κλείνοντας μια διηπειρωτική αποστολή πάνω στα ίχνη του μυθικού Δρόμου του Μεταξιού.
«ΑΠΟ ΤΗΝ CHENGDU ΣΤΗΝ CHONGQING
Τρεις μέρες στην πόλη Chengdu και μόλις πρόλαβα να ικανοποιήσω τα “θέλω” μου. Αρχικά πήγα στο κέντρο «Chengdu Research Base of Giant Panda Breeding», όπου αντίκρισα τα λατρεμένα panda. Στη συνέχεια βίωσα εμπειρίες και παραστάσεις θρησκευτικής κατάνυξης με την επίσκεψη στον ιερό χώρο του βουδιστικού μοναστηριού Wenshu Yuan Monastery. Και φυσικά, για νυχτοπερπατήματα επέλεξα την κοσμοπολίτικη περιοχή πέριξ της φημισμένης γέφυρας Anshun Bridge, η οποία αποτελεί το εμβληματικό στολίδι της πόλης.



Καλά είχα φτάσει οδικώς ως την Chengdu, οδηγώντας τη μαύρη ZONTES 703F στους αυτοκινητοδρόμους της Δυτικής και Κεντρικής Κίνας. Τώρα όμως ξεκινούσαν τα δύσκολα, αφού από την Chengdu ως την Shanghai (2.100 χλμ.) απαγορεύονταν οι μοτοσυκλέτες στους αυτοκινητοδρόμους. Κατά συνέπεια, το επαρχιακό οδικό δίκτυο θα αναλάμβανε την κατοπινή μου πορεία ως τις ακτές του Ειρηνικού. Ωστόσο, δεν ήταν μόνο η πολυκοσμία του δρόμου που είχα να αντιμετωπίσω, αλλά και το γεγονός πως πλέον θα ταξίδευα σε περιοχές με περίοδο βροχών.



Η διαδρομή Chengdu–Chongqing (340 χλμ.) ήταν μια βουτιά μέσα στην καταπράσινη ορεινή φύση της Κεντρικής Κίνας, ενώ η στενή ασφάλτινη λωρίδα μου πρόσφερε μοναδικά στιγμιότυπα από την καθημερινότητα των κατοίκων της κινέζικης επαρχίας. Και παρά τη δυσβάστακτη υγρασία και την κούραση του δρόμου, μιλάμε για 8 ώρες οδήγησης, έβρισκα το κουράγιο και κατέβαινα συχνά από τη μοτοσυκλέτα για να φωτογραφίζω.



Σημείο αναφοράς της φουτουριστικής Chongqing αποτελούσε ο συρμός του μετρό που περνούσε μέσα από μια κατοικία. Αφού πήγα και θαύμασα αυτήν την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική πρωτοτυπία, έκανα κατόπιν μια μεγάλη νυχτερινή βόλτα στην απαστράπτουσα από φώτα και χρώματα Chongqing, η οποία συνιστούσε μια high-tech αστική πρόταση που έκανε τη Νέα Υόρκη να μοιάζει με μεγάλο χωριό.
ΣΤΗΝ ΨΗΛΟΤΕΡΗ ΓΥΑΛΙΝΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Επόμενη στάση στην ορεινή διαδρομή της μαύρης ZONTES 703F προς τη μητροπολιτική Shanghai αποτέλεσε η πόλη Zhangjiajie. Η διήμερη παραμονή μου εδώ ήταν επιβεβλημένη, μιας και ήθελα διακαώς να περπατήσω πάνω στη μακρύτερη και ψηλότερη γέφυρα με γυάλινο δάπεδο στον κόσμο. Με συνολικό μήκος 430 μ. και ύψος 400 μ. πάνω από ένα βαθύ φαράγγι, η διάσχιση της συγκεκριμένης γέφυρας ήταν μια εμπειρία που δεν ήθελα με τίποτα να χάσω! Και πραγματικά, το περπάτημα πάνω στην Zhangjiajie Glass Bridge αποδείχθηκε μια συναρπαστική εμπειρία. Σε κάθε βήμα μου είχα την εντύπωση πως θα έπεφτα στο κενό, τουλάχιστον στην αρχή, κυρίαρχη ήταν η τρομολαγνική αίσθηση πως περπατούσα στον ουρανό! Σίγουρα άξιζε.



Ένας δεύτερος λόγος που έριξα άγκυρα στην Zhangjiajie ήταν το Εθνικό Πάρκο Zhangjiajie National Forest Park, το οποίο “δάνεισε” το εξωπραγματικό φυσικό σκηνικό του για τα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας AVATAR. Δυστυχώς ο καιρός μου τα χάλασε και αρκέστηκα σε μια αρκετά σύντομη περιήγηση, αφού η βροχή και η ομίχλη κάθε άλλο παρά σύμμαχοί μου ήταν. Δεν πειράζει όμως, αρκεί που είδα την ταινία.
Αποχαιρετώντας την Zhangjiajie, μετρούσα ήδη 20 ημέρες στην Κίνα. Παραδόξως, δεν περνούσε μέρα που να μην νιώθω ένα δυνατό, διαφορετικό συναίσθημα, το οποίο λίγες χώρες μπορούν να στο προκαλέσουν. Και σίγουρα η Κίνα μπορεί. Εκτός όμως από τα στοιχεία καθημερινότητας που αντίκριζα, με περικύκλωναν –κυριολεκτικά– και οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτής της χώρας! Ούτε στιγμή δεν ένιωθα μόνος, αφού σε κάθε στάση βρισκόμουν κυκλωμένος από καλοπροαίρετους και γελαστούς ντόπιους. Και φυσικά, η αναφορά της εθνικής μου καταγωγής, συν το γεγονός ότι ταξίδεψα από την Ελλάδα ως τη μακρινή Κίνα με τη μοτοσυκλέτα μου, έκανε συνήθως τα στόματα να ανοίγουν από έκπληξη και θαυμασμό.





ΦΙΝΑΛΕ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ
Και τώρα η τελική ευθεία: Zhangjiajie–Shanghai (1.300 χλμ.). Τέσσερις τελευταίες μέρες στους δρόμους της Ανατολικής Κίνας, με βροχερό καιρό, δυνατό αέρα, χαμηλή νέφωση και τον τροπικό τυφώνα Dolphin να περνά αρκετά κοντά στη διαδρομή μου, υποχρεώνοντας 300.000 κατοίκους να εγκαταλείψουν προληπτικά τις εστίες τους! Ήθελε όντως πείσμα, επιμονή, ψυχικό σθένος και τύχη για να αντικρίσω τις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού! Τώρα στο τέλος, τα είχα δει όλα.

Όταν όμως αντίκρισα στο βάθος του βροχερού ορίζοντα τους ουρανοξύστες της Σαγκάης να βελονίζουν τον ουρανό, τα δεινά των τελευταίων ημερών ξεχάστηκαν μεμιάς! Το μητροπολιτικό κέντρο της Κίνας κυμάτισε την καρώ σημαία του τερματισμού στο διηπειρωτικό ράλι ZONTES ATHENS 2 SHANGHAI κι εγώ πανηγύριζα έξαλλα, μεθυσμένος από το νέκταρ της νίκης.
Η Σαγκάη δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι μια πόλη βγαλμένη από το μέλλον! Αφού έκανα μια γυροβολιά στο φουτουριστικό κέντρο της Σαγκάης, οδήγησα κατόπιν τη μαύρη ZONTES 703F στον χώρο του λιμανιού, για να συσκευαστεί σε ξυλοκιβώτιο για την ακτοπλοϊκή επιστροφή της στην Ελλάδα – εγώ θα επέστρεφα αεροπορικώς. Μετά από μια απροβλημάτιστη ταξιδιωτική συμβίωση 14.000 χλμ., αναβάτης και μοτοσυκλέτα ανανεώσαμε το ραντεβού μας σε περίπου δύο μήνες, στο λιμάνι του Πειραιά.
Την τελευταία μέρα, περπατώντας στη σκιά των πανύψηλων ουρανοξυστών, αναπόφευκτη ήταν μια αναδρομή στο κοντινό παρελθόν. Αποχαιρετώντας πριν από 50 ημέρες την Ελλάδα, ξεκίνησα ένα πολυπόθητο ταξίδι πάνω στα μισοσβησμένα χνάρια των εμπορικών καραβανιών του Μεταξένιου Δρόμου, με τελικό προορισμό την Κίνα, τη γενέτειρα ενός εκ των αρχαιοτέρων και βαθύσοφων πολιτισμών που ανέτειλε στον πλανήτη μας.
Μόλις διάβηκα τις πύλες της Κίνας, το ZONTES ATHENS 2 SHANGHAI μετουσιώθηκε σταδιακά σε μια περιπλάνηση εξερεύνησης ενός τόπου μυθικού, όπου τα μακροσκελή ποτάμια γονιμοποιούν συνεχώς τη γη, οι έρημοι δεν έχουν επιστροφή, οι ντόπιοι εξακολουθούν να καλωσορίζουν τον επισκέπτη, οι καρποί των ορυζώνων αποτελούν το κύριο αγαθό επιβίωσης για εκατομμύρια ψυχές και τα τεχνολογικά επιτεύγματα ξεπερνούν κατά πολύ την ανθρώπινη φαντασία. Με το βλέμμα μου στραμμένο πίσω στον μυθικό Δρόμο του Μεταξιού, είδα μια φιλόδοξη Κίνα να κτίζει με high-tech ρυθμούς το μέλλον της…»


